1984
96’ (25 fps) / 1.66:1

ΛΟΥΦΑ + ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ

LOUFA + PARALLAGI /

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:
Νίκος Περάκης
ΣΕΝΑΡΙΟ:
Νίκος Περάκης
ΛΟΥΦΑ + ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ poster

H ιδέα για μια ταινία γύρω από την θητεία μας στην στην ΤΕΔ* υπήρχε από την μέρα που απολυθήκαμε, αλλά σοβαρή πίεση δέχτηκα από τον Πανουσόπουλο μετά την Αρπα Colla. Δεν θυμάμαι αν μάζεψα τότε τον «σκληρό πυρήνα» των φαντάρων της Γ’ Διεύθυνσης της ΓΥΣ* για να καταγράψουμε τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της θητείας μας ή μετά την επιτυχία της ταινίας, όταν μου ζήτησε η STEFI να γράψω 50 επεισόδια για μια τηλεοπτική σειρά**. Αυτό που θυμάμαι σίγουρα είναι ότι το σενάριο το έγραφα στο Βερολίνο σε μια ηλεκτρική OLYMPIA, έχοντας μπροστά μου καρτέλες με τις ιστορίες μας και ένα ημερολόγιο με τα «ιστορικά» συμβάντα της περιόδου που υπηρέτησα. Το πιο δύσκολο ήταν η σύμπτυξη περισσότερων πραγματικών προσώπων στους λίγους βασικούς χαρακτήρες των φαντάρων αξιωματικών της ταινίας. Στον γραφίστα Μαρλαφέκα πχ έχουν εισρεύσει τρεις, μεταξύ άλλων και η αφεντιά μου. Μόνο ο Πανουσόπουλος είναι σχεδόν ατόφιος ως Παπαδόπουλος. Τώρα που τα αδικήματά τους έχουν παραγραφεί μπορώ να «δώσω» μερικούς από τους γνωστούς ή λιγότερο ήρωες που με ενέπνευσαν όπως ο Βασίλης Αλεξάκης, ο Μανώλης Μαριδάκης, ο Χρήστος Μάγγος, ο Άρης Σταύρου, Γιάννης Οικονόμου, ο Δημήτρης Τσιλίδης, ο Νιόνιος Σταθόπουλος... αρκετά.

Κατά την παραγωγή της ταινίας συνέβησαν περισσότερα παράδοξα απ΄όσα συμβαίνουν στην ταινία κι αν είχαμε γυρίσει ένα making of θα είχε πολλά στοιχεία θρίλερ, ακόμη και ένοπλη ληστεία την τελευταία ημέρα πληρωμών. Ο Βασίλης Κατσούφης, σύστησε για την παραγωγή την ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΠΕ, για να μην συμπαρασύρει στον όλεθρο την STEFI FILM, στην οποία ήταν εταίρος και η οποία συντηρούσε τότε πολλές οικογένειες από την «Ηλεία και την Ιταλία», όπως έλεγαν οι κακές γλώσσες. Η παραγωγή είχε εξασφαλίσει την συμμετοχή του ΕΚΚ και της Σπέντζος Φιλμ, αλλά το Γενικό Επιτελείο Στρατού, από το οποίο είχαμε ζητήσει άδειες λήψεως σκηνών, οπλισμό, στολές, εξαρτήσεις, οχήματα κλπ, μα δεν μας απαντούσε. Η καταστροφή ήταν τέλεια καθώς στον προϋπολογισμό συμπαραγωγής τον οποίο είχαμε υπογράψει με το ΕΚΚ δεν υπήρχε καμία εγγραφή, αφού οι υπηρεσίες αυτές θα ήταν παροχές του Στρατού, όπως προβλεπόταν κι από το σχέδιο νόμου της Μελίνας για την «προστασία και ανάπτυξη της κινηματογραφικής τέχνης στην Ελλάδα...» και όπως γινόταν στην πράξη σε πάμπολλες κινηματογραφικές παραγωγές.

Το μόνο καλό ήταν ότι δεν πήραμε ποτέ μια γραπτή απάντηση, οπότε ο Κατσούφης μπορούσε να δράσει σαν να την περίμενε. Παρασκηνιακά μάθαμε ότι ο υπουργός δεν θέλησε να προκαλέσει τους μετανοημένους και τα χουντικά «σταγονίδια», οπότε τήρησε σιγή ιχθύος. Το μεγάλο κατόρθωμα του Κατσούφη ήταν ότι στήσαμε σκηνικά και γυρίζαμε ένα μήνα στην εγκαταλελειμμένη Σχολή Ευελπίδων, μέσα στο διοικητικό κενό που προέκυψε, όταν το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας την παρέδωσε στον εργολάβο τα κτίρια που θα διαρρύθμιζε για το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Κανένας από τους τρεις δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι δεν είχαμε άδεια. Μόνο την τελευταία μέρα που γυρίζαμε την έφοδο του λοχαγού στην πύλη κι ακούστηκαν οι ριπές από το Lanchester του Καραμάνου, εμφανίστηκε η αστυνομία κι έσπευσε μια περίπολος από το ΓΕΣ στον χώρο.

* Η Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού χαρτογραφούσε την χώρα και τύπωνε τους χάρτες κι εγώ βρέθηκα εκεί επειδή στην στρατολογία είχα δηλώσει σκηνογράφος. Δίπλα στα τυπογραφία όπου φόρτωνα χαρτί, ήταν η Κινηματογραφία και πειραματική Τηλεόραση Ενόπλων Δυνάμεων, έτσι η μεταγραφή έγινε εύκολα .

** Τελικά η σειρά γυρίστηκε 20 χρόνια αργότερα αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Το χειμώνα του 1967 ο φαντάρος Παπαδόπουλος παίρνει μετάθεση από ένα φυλάκιο στα χιονισμένα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα σε μια μονάδα στην Αθήνα όπου βρίσκεται η γυναίκα του και ο δίδυμες κόρες του, οι οποίες γεννήθηκαν λίγο πριν καταταγεί. Το υπόλοιπο είναι η ιστορία μιας ομάδας στρατιωτών, οι οποίοι, κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας τους, πριν και κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, έχουν αποσπασθεί στην νεοϊδρυθείσα «Τηλεόραση Ενόπλων Δυνάμεων».

Η ΤΕΔ ιδρύθηκε για τον άμαχο πληθυσμό, οργανώθηκε από την «Κινηματογραφική Μονάδα του Στρατού», η οποία μέχρι τότε παρήγαγε ταινίες προπαγάνδας και επίκαιρα, και ήταν υπεύθυνη για την ψυχαγωγία του στρατεύματος και άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις όπως γηροκομεία, με προβολές ταινιών. Το προσωπικό αποτελείτο κυρίως από στρατιώτες, οι οποίοι είχαν ήδη εμπειρία στο χώρο του κινηματογράφου στην πολιτική τους ζωή, καθώς και εκείνων που εκπαιδεύτηκαν στο στρατό. Τα γεγονότα είναι μόνο κατά το 95% αληθινά, αλλά μόνο επειδή η πραγματικότητα ήταν ακόμη πιο παράλογη.

ΔΙΑΝΟΜΗ ΡΟΛΩΝ+ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ

για την Χάιδω

ΔΙΑΝΟΜΗ

Παπαδόπουλος Ιωάννης
Νίκος Καλογερόπουλος
Λάμπρου Αχιλλέας
Γιώργος Κιμούλης
Μπαλούρδος Παναγιώτης
Τακης Σπυριδάκης
Συνταγματάρχης Α.Κοντέλης
Σταύρος Ξενίδης
Αντισυνταγματάρχης Κατσάμπελας
Ανδρέας Φιλιππίδης
Ταγματάρχης Α2
Χρήστος Βαλαβανίδης
Λοχαγός
Αντώνης Θεοδωρακόπουλος
Επιλοχίας
Νίκος Τσαχιρίδης
Καραμάνος Μιχαήλ
Φώτης Πολυχρονόπουλος
Σαββίδης Πέτρος
Γιάννης Χατζηγιάννης
Μαρλαφέκας Διονύσιος ή Μπούλης
Πάρις Τσέλιος
Αποστόλης ή κουβάς
Σταύρος Μαυρίδης
Εμανουέλλα
Τάνια Καψάλη
Σούλα
Ήρα Παπαμιχαήλ
Kατερίνα
Ιφιγένεια Μακάτη
Cindy
Rocky Taylor
φαντάροι φυλακίου
Παναγιώτης Σουπιάδης, Σταύρος Γκαμέλης
ανθυπασπιστής
Κώστας Μπακάλης
σκοπός πύλης
Παντελής Παπακωνσταντίνου
ΑΜήτης
Αντώνης Αναστασάκης
ηχολήπτης
Γεράσιμος Σκιαδαρέσης
μοντέρ
Γιώργος Μαυροψαρίδης
προβολατζής
Παναγιώτης Τρικαλιώτης
λεπτουργός
Βαγγέλης Λιοδάκης
εκφωνητής
Νίκος Αλεξίου
υποδεκανέας
Τάσος Κορόζης
μάγερας
Παύλος Χαϊκάλης
ΚΨΜτζής
Στέλιος Μάινας
θαλαμοφύλακας
Θέμης Πάνου
κυρία Λάμπρου
Ρίτα Λαμπρινού
κινηματογραφιστής
Γιάννης Τότσικας
απόστρατος στρατηγός
Χριστόφορος Νέζερ
απόστρατος ταξίαρχος
Γιάννης Φύρος
νοσοκόμα
Χάιδω Περάκη
σουβλατζής
Πάνος Μποτίνης
πορτιέρης Χίλτον
Χριστόφορος Συμβουλίδης
στρατηγός προβολής
Κώστας Παπαχρήστος
κόρη Κατσάμπελα
Βασιλική Ρόρη
Mεξικάνα
Στέμη Σκουρλέτου
Mεξικάνος
Κώστας Φέρης
Mεξικάνος
Γιώργος Τσεμπερόπουλος
παπάς
Γρηγόρης Δανάλης
διαφημιστής
Στέλιος Κούσης

ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ

σενάριο+σκηνοθεσία
Νίκος Περάκης
εκτέλεση παραγωγής
Βασίλης Κατσούφης
διεύθυνση φωτογραφίας
Γιώργος Πανουσόπουλος
μουσική
Νίκος Μαμαγκάκης
μοντάζ
Γιώργος Τριανταφύλλου
διεύθυνση παραγωγής
Μαρία Πάουελ, Γιάννης Κώνστας
βοηθός σκηνοθέτης
Σταύρος Καπλανίδης
κοστούμια
Χάιδω Περάκη
σκηνικά
Γιώργος Κολιοπάντος
συντονισμός
Γιώργος Τσεμπερόπουλος
βοηθός οπερατέρ
Γιάννης Σαμαράς
β' βοηθός οπερατέρ
Γιάννης Βαλεράς
φωτογράφος σκηνής
Χάρης Μυλωνάς
ηλεκτρολόγοι
Γιάννης Παπαδημητρίου, Σταύρος Παρθενιάδης
μακενίστας
Γιάννης Παπαδάκης
τεχνίτες σκηνικών
Γιάννης Νικήτας, Αντώνης Λίβανος, Γιάννης Σαμιώτης, Μιχάλης Σαμιώτης
μοντάζ επικαίρων
Γιώργος Μαυροψαρίδης
βοηθός μοντέρ
Δημήτρης Βεΐνόγλου
μοντάζ αρνητικού
Νίκος Αδαμόπουλος
μπούμαν
Χρήστος Πατάς
γραμματέας παραγωγής
Μάγδα Γαλανού, Ειρήνη Περάκη
οδηγοί
Τρύφωνας Τσαταλής, Κυριάκος Χατζηκυριάκος
γενικών καθηκόντων
Ανδρέας Σίνος, Πάρις Κατσούφης
ενδυματολόγος
Λουκάς Γιαννάτος
φροντιστές
Δημήτρης Πληβούρης, Ανδρέας Συρογιάννης
μακιγιέζ
Αμαρυλίς Σινιόσογλου
κομμώσεις
Νίκη Ψιμούλη
σκριπτ
Ευρυβιάδης Παπανικόλας
διανομή ρόλων
Ρέα Τσατσούλη
επιμέλεια τίτλων
Ρασέλ Μπαλέστρα

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗ


«Τσιφτετέλι»

στίχοι
Νίκος Περάκης
τραγούδι
Ελευθερία Αρβανιτάκη


«Σ΄αγαπώ, σ΄αγαπώ» (παρωδία)

στίχοι
Νίκος Φώσκολος
τραγούδι
Τάνια Καψάλη


«Το τελευταίο μου τραγούδι»

στίχοι
Δημήτρης Ιατρόπουλος
τραγούδι
Λάκης Χαλκιάς


«Ένα πουλάκι κάθεται»

στίχοι
Νίκος Περάκης
τραγούδι
Θόδωρος Παπαδόπουλος
LYRA 3443

 

επεξεργασία εικόνας
CINEMAGIC
επεξεργασία ήχου
TONE STUDIO
εγγραφή μουσικής
ACOUSTIC STUDIOS
παραγωγή
ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΠΕ
συμπαραγωγοί
Eλληνικό Kέντρο Kινηματογράφου
ΣΠΕΝΤΖΟΣ ΦΙΛΜ
Nikos Perakis Filmproduktion

 

© 1984 NIKOS PERAKIS/SYNERGASIA/GFC/SPENTZOS FILM

Διάρκεια 96’(25 fps)
EASTMAN Color 35 mm
Dolby SR
Αναλογίες Εικόνας 1.66:1

ΑΦΙΣΕΣ+ΤΑΜΠΛΟ

ΚΑΡΕ+ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΚΗΝΩΝ

ΣΚΗΝΕΣ

Διάλεξα μερικές χαρακτηριστικές σκηνές για όσους δεν την έχουν δει ή κατεβάσει την ταινία. Η τελευταία σκηνή είναι από την γερμανικά μεταγλωττισμένη ΛΟΥΦΑ. Ένας από τους Γερμανούς συμπαραγωγούς του VOYAGER -ή ΗΟΜΟ FABER- πίστεψε ότι θα μπορούσε να προωθήσει τις ταινίες ΛΟΥΦΑ και Bios+πολιτεία στα γερμανικά κανάλια και ανέλαβε και το τότε πολυδάπανο ντουμπλάζ, που είναι προϋπόθεση για να προβληθεί μια ξένη ταινία στην Γερμανία. Μετέφρασα τους διαλόγους των ταινιών με τον Rolf Pohle, τον Γερμανό αντιεξουσιαστή που μετά την αποφυλάκισή του είχε βρει άσυλο στην Αθήνα και ταυτιζόταν απόλυτα με τον χαρακτήρα του Καραμάνου, που στην ΛΟΥΦΑ πυροβολεί τον λοχαγό του και στο ΒIOS+πολιτεία βάζει μπόμπα στον ΟΤΕ. Έφθασα στο Βερολίνο λίγες μέρες μετά την πτώση του τείχους, για ν’ακούσω το cast και να παρακολουθήσω το ντουμπλάζ, εντυπωσιάσθηκα από τον συγχρονισμό των χειλικών και γλωσσικών συμφώνων κι έφυγα πολύ αισιόδοξος, ίσως και λόγω του κλίματος που επικρατούσε στην πόλη λόγω της επανένωσης. Μετά δέκα ατελέσφορα χρόνια ταινίες και δικαιώματα «περιήλθαν πάλι στην κατοχή μου» κι ίσως ήταν κι αυτός ένας από τους λόγους που οι Γερμανοί ποτέ δεν κατάλαβαν τι τρέχει με τους Έλληνες.

MAKING OF

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

TEASERS+TRAILERS+TV SPOTS

VIDEO CLIPS+ΜΟΥΣΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Να γράφεις μουσική για ένα άμουσο –με την πλατωνική έννοια- σαν κι εμένα δεν είναι εύκολο πράγμα για κανέναν από τους εμπλεκόμενους. Το μόνο που μπορώ να κρίνω σε μια μουσική -και πάντα κατά την ταπεινή μου γνώμη- είναι αν υποστηρίζει την ατμόσφαιρα της ταινίας ή αν λειτουργεί σε μια συγκριμένη σκηνή. Όταν άρχισα να γράφω την ΛΟΥΦΑ είχα ήδη δουλέψει σε τρεις παραγωγές με τον Νίκο Μαμαγκάκη και τον ενημέρωνα για τις μουσικές ανάγκες της νέας ταινίας, όπως ένα σουξέ από τα 60s που ήθελα να «εκτελέσει» η Εμμανουέλα. Το «Σ’αγαπώ» που διαλέξαμε τελικά ήταν μεταγενέστερο, αφού ο Νίκος Φώσκολος που έγραψε τους στίχους, γύρισε την ταινία «Λεωφόρος του Μίσους» το 1968. Πιο σπουδαίο για μένα και σ΄αυτό επέμεινα, ήταν το εμβατήριο που θα γινόταν το μουσικό θέμα της ταινίας. Στο «BOMBER+Paganini» είχε γράψει ένα φοβερό εμβατήριο για τον «Στρατό της Σωτηρίας» και την «Μπάντα των Τραμβαγιέριδων» και μου’χε τότε εξηγήσει, ότι πιτσιρικάς έπαιζε ευφώνιο –κάτι σαν τρομπόνι- στην μπάντα του Δήμου Ρεθύμνης κι αργότερα έγινε κι αρχιμουσικός της. Το γκροτέσκο εμβατήριο και οι παραλλαγές του έγιναν τελικά η ραχοκοκαλιά της ταινίας, αλλά την αναγνώρισή μου σαν καλλιτέχνης και ποιητής, ένιωσα όταν μου εμπιστεύθηκε τους στίχους για το «Ένα πουλάκι κάθεται» που τραγούδησε ο Θοδωρής Παπαδόπουλος.

SHOOTING BOARDS+ΜΟΥΤΖΟΥΡΕΣ

ΔΙΑΦΟΡΑ